Eğitimcinin Kaleminden Dökülen Hasret

Osmaniye’nin eğitim camiasında tanınan isimlerden biri olan Nihal Köksal, bu kez mesleki başarısı yerine şair kimliğiyle dikkat çekti. Babası emekli Başkomiser İsmail Aslan’a ithaf ettiği şiirinde, kaybettiği en değerli varlığının ardından hissettiği boşluğu ve özlemi lirik bir dille ifade etti. Şiir, bir evladın babasına duyduğu minneti ve onun eksikliğinde geçen günlerin ağırlığını ustalıkla yansıtıyor.

Osmaniye Coğrafyası Şiirle Canlanıyor

Köksal’ın mısralarında Osmaniye’nin sembolleşmiş mekanları geniş yer buluyor. Keldaz’ın sümbül kokuları, Düldül Dağı’nın kekiği ve Karaçay’ın coşkun suları, babaya duyulan hasretin birer parçası haline geliyor. Şair, babasıyla yaşayamadığı pazar günlerinin gölgelerini Karaçay’ın sularına bırakırken, şehrin doğasını kendi acısıyla özdeşleştiriyor. Yerel motiflerin yoğunluğu, eseri sıradan bir şiirden ayırıp kentin kültürel dokusuna bağlıyor.

DUVARDAKİ RESMİN

(Emekli Başkomiser İsmail ASLAN’a ithaf edilmiştir.)

Nasıl da eskiyor yüzün duvardaki resminde

Göz kenarlarındaki çizgilerinde hüzün

Sensiz geçen günlerimde turnalar uçuruyorum

Keldazda sümbüller kokluyorum

Düldül de kekik.

Seni bana getirmiyor artık yağan yağmurlar

Ateşlenir alnım zaman zaman özleminden

Gözyaşlarımın inleyişleri başlar

Kabus olur dinlediğimiz şarkılar.

Parmak uçlarım seni özler sessizce.

Yaşayamadığımız pazarların sisli gölgeleri

Karaçay’ın coşkusundadır artık.

Sesin karışır tavada balığın buğusuna .

Nefesin ayaza keser akşamlarımı

Gözlerine sığınağım olur

Yalnızlığım çoğaldıkça çoğalır bulutlar gibi

Sessizlik sinsice çöker duvardaki resmine

Dokunur ellerim titreyerek kirpiklerine

Çocukluğumdaki gibi gülersin

Yarı hüzünlü dudakların

Güzel kızım dersin ,saçlarımı seversin uzun uzun

Bir Zeki Müren şarkısı dinleriz göz göze

Hasretim diner duvardaki resminde.

Nihal KÖKSAL

Bilim dünyasında bir yılın bilançosu

UNESCO tescilinin ardından geçen bir yıllık süreçte Karatepe-Aslantaş alanına olan uluslararası ilgi katlanarak arttı. Alanın "Anadolu’nun Rosetta Taşı" olarak adlandırılmasını sağlayan Fenikece ve Luvice çift dilli yazıtlar, dünya genelindeki dilbilimciler için ana odak noktası oldu. Bilinen bir dil olan Fenikece sayesinde Anadolu hiyerogliflerinin şifresinin burada çözülmüş olması, 2026 yılındaki akademik çalışmalarda yeni kapılar açtı. UNESCO statüsü ile birlikte artan fonlar ve koruma çalışmaları, bölgenin sadece bir ziyaret noktası değil, aynı zamanda aktif bir araştırma laboratuvarı olarak kalmasını sağladı.

Modern koruma teknikleri ve dijital dönüşüm

Kazı Başkanı Prof. Dr. Aslı Özyar liderliğinde yürütülen çalışmalarda, geçtiğimiz bir yıl içinde büyük bir dijitalleşme hamlesi gerçekleştirildi. Halet Çambel ve Nail Çakırhan’ın attığı "yerinde koruma" temelleri üzerine inşa edilen yeni projelerle, bazalt bloklar üzerindeki her bir figür yüksek çözünürlüklü 3D taramalarla kayıt altına alındı. İklim krizinin yarattığı nem ve aşınma riskine karşı geliştirilen özel konservasyon teknikleri sayesinde, 2800 yıllık eserlerin gelecek nesillere aktarımı güvence altına alındı. Bu çalışmalar, modern teknolojinin antik mirasla nasıl bütünleşebileceğinin en başarılı örneklerinden biri olarak gösteriliyor.

Evrensel bir köprü İndus Vadisi ve İnka bağlantıları

Karatepe’deki Luvice hiyerogliflerin etkisi 2026 yılında sınırları daha da zorlamaya başladı. Doç. Dr. Faris Demir tarafından yürütülen güncel araştırmalar, bu yazıtlardaki piktografik karakterlerin İndus Vadisi medeniyeti ve hatta Güney Amerika’daki İnka taş oymalarıyla taşıdığı yapısal benzerlikleri tartışmaya açtı. Piktografik yazının etnik kökenlerden bağımsız, evrensel bir iletişim dili olduğu tezi, Karatepe yazıtlarının dünyadaki diğer çözülememiş diller için bir anahtar olabileceği umudunu güçlendirdi. Bu durum, Anadolu’nun antik dönemdeki kültürel etkileşim gücünü tüm dünyaya bir kez daha kanıtladı.

Sonsuz bir manifesto Kral Azatiwada’nın mirası

Karatepe-Aslantaş’ın taşlara kazınmış metinleri, bugün hala güncelliğini koruyan bir sosyal düzen vaadi sunmaktadır. Kral Azatiwada’nın "kadınların tek başlarına güvenle dolaşabildiği bir ülke" kurduğuna dair ifadeleri, 2026 yılında bile modern toplumlar için bir ilham kaynağı olmaya devam ediyor. UNESCO Dünya Belleği Kütüğü’ne girişinin birinci yılında Karatepe, sadece bir arkeolojik alan olarak değil, barışın, adaletin ve bilimin evrensel bir anıtı olarak insanlığı selamlıyor.

Dört Unsurla Gelen Diriliş: Su, Ateş, Yel ve Toprak

Türk’ün belleğinde korunan bu ritüeller, doğa ruhlarını uyandırma takvimidir. Aras, bu süreci şu şekilde detaylandırmaktadır:

Su Çarşambası: Doğanın uyanışında ilk canlanan unsurdur. Sabahın erken saatlerinde sulara gidilir, rüyalar suya anlatılır, dilekler dilenir. Eski yılın olumsuzluklarını yok etmek için evlerde büyük yıllık temizlik bu günle başlar.

Od (Ateş) Çarşambası: Ateş; güneşin gücünü, arınmayı ve ışığı temsil eder. "Baca Baca, Alov Alov" adıyla yakılan ateşlerin üzerinden atlanırken şu kadim sözler dökülür dillerden: "Ağırlığım, uğurluğum odda galsın; yansın alov saçılsın, menim bahtım açılsın." Tarihi kayıtlara göre Göktürkler ve Cengiz Han döneminde elçiler, ateşten geçirilerek arındırılmadan huzura kabul edilmezdi. Ateş, geçmişi yakar, geleceğe yer açar.

Yel (Hava) Çarşambası: Rüzgârın estiği yüksek yerlerde dualar edilir. Türk inanışında rüzgâr, karları eriten ve doğayı bizzat uyandıran ruhtur.

Toprak Çarşambası: Toprağın kalbinin atmaya başladığı, kışın bittiği gündür. "İlaxır çerşembeden sonra bahar qapıdadır" sözüyle müjdelenen bu gün, Türk’ün vatan toprağıyla yeniden kucaklaştığı andır.

Geleceğe Kulak Kesilmek: Kapı Dinleme

Toprak Çarşambası ve 21 Mart akşamlarında yapılan "Kapı Dinleme-Kulak Asma" geleneği, Türk toplumunun gizemli ve nezaketli bir yönünü ortaya koyar. Genç kızlar ve niyet tutanlar, komşu kapılarını gizlice dinler. O gün herkes, dinlendiğini bilerek özellikle olumlu ve güzel konuşur. Duyulan ilk anlamlı sözcük, kişinin kaderine ve niyetine dair bir işaret kabul edilir.

Sonuç: Türk’ün Kültürel Sürekliliği

Türkolog Hayat Aras’ın vurguladığı üzere Nevruz; eski Türk kozmolojisinin çağdaş tanığı, Ergenekon’dan çıkışın kapısı ve hayatta kalma stratejisinin sembolüdür. Zaman değişse de Türk’ün geleneği aynı çizgide devam etmektedir.

"İşte Yenigün budur!" diyen Aras, tüm Türk dünyasına şu duayla seslenmektedir:

"Su durulsun, od ışısın, yel solusun, toprak güçlensin. Yenigün Türk’e kut getirsin!"

"İnsan Doğadan Uzaklaştıkça Felaketler Artıyor"

Ödül töreninde konuşan Erdem Köroğlu, iklim değişikliği ve küresel ısınmanın insanlığın doğayla girdiği çatışmanın bir sonucu olduğunu belirtti. Köroğlu, Akif Manaf’ın liderliğini yaptığı "Barış İçinde Sağlıklı Yaşam Köyü Projesi"nin bu çatışmaya son verecek, kendi kendine yeten ve ekolojik tarımı esas alan devrim niteliğinde bir model olduğunu vurguladı.

Barış İçinde Sağlıklı Yaşam Köyü: Yeni Bir Yaşam Modeli

Akif Manaf’ın öncülük ettiği Sağlıklı Yaşam Vakfı bünyesindeki bu proje, şu özellikleri ile dikkat çekiyor:

Kütük Evler: Nefes alan, tamamen doğal ve sürdürülebilir yapılar.

Yenilenebilir Enerji: Karbon ayak izini sıfırlayan enerji kaynakları.

Ekolojik Tarım: Kimyasal girdiden uzak, toprağı koruyan üretim modeli.

Barış Sanatı Programı: İçsel barıştan küresel barışa uzanan bir bilinç eğitimi.

2025 ve 2026 Yıllarına Damga Vuran Başarılar

Dünyaca ünlü yazar, son yıllarda uluslararası arenada kazandığı başarılarla adından sıkça söz ettiriyor. 2025 yılında Fransa merkezli International Peace Prize ödülünü alan Manaf, 2026 yılının başında ise Egeyön Barış Ödülü'nü kucaklamıştı. 20 dile çevrilen ve bir barış manifestosu olarak kabul edilen "Barış Psikolojisi" kitabı, dünya genelinde milyonlara ulaşmaya devam ediyor.

Manaf’tan Kritik Uyarı: "Geri Dönüşü Olmayan Noktadayız"

Ödül töreninde çarpıcı açıklamalarda bulunan Akif Manaf, bireyin kendisiyle ve doğayla olan savaşının artık durması gerektiğini ifade etti. Manaf:

"İnsanoğlu doğayla olan bu savaşı durdurmazsa, doğa üzerinde geri dönüşü olmayan sonuçlar bizimle olacak. İnsanlık, kendisine karşılıksız yaşam sunan doğa ile bir an önce barışmalıdır."dedi.

YONTULAN HER KAŞIK, BİR HATIRA

Kadirli ilçesinde yaşayan 74 yaşındaki Cemal Bebek, bu işin yaşayan hafızalarından biri. Onun atölyesi sade bir marangozhane değil; aynı zamanda bir müze, bir zaman makinesi gibi. Yıllardır kendi yaptığı kaşıkları pazarda satarak geçimini sağlayan Cemal usta, “Eskiden herkesin evinde tahta kaşık olurdu, şimdi ancak nostalji sevenler alıyor,” diyerek değişen zamana dikkat çekiyor.

USTA BABADAN, MESLEK NESİLDEN

Osmaniye’de tahta kaşık yapımının sadece bir meslek değil, aynı zamanda bir aile geleneği olduğunu gösteren bir başka örnek, Türkmenoğlu ailesi. Ahmet Türkmenoğlu, Kızyusuflu köyünde hem bağlama hem kaşık yapan bir ahşap ustası olarak tanınıyor. Gelenek, aile içinde yaşatılıyor. Onun ardından gelen yeni kuşak, evin bahçesindeki küçük atölyede kaşık üretimini sürdürüyor. Ağaç oyma sanatına çocuk yaşta dokunmuş bu isimler, el emeği ürünleriyle hem kültürü hem de emeği yaşatıyor.

KARATEPE’DE HER AİLENİN BİR USTASI VAR

Karatepe ve çevresindeki köylerde ise tahta kaşık yapımı, adeta bir köy kültürü olarak sürdürülüyor. Büyükler, gençlere bu işi öğretmeye çalışıyor. “Evde ne kaşık eksik kalır, ne de iş” diyen yaşlı köylüler, gündelik hayatın bir parçası olan bu zanaatı sürdürülebilir kılmaya çalışıyor.

KULLANILAN AĞAÇLAR: DOĞANIN KENDİSİNDEN SOFRAYA

Zanaatin en önemli yapıtaşı ise elbette ağaç. Ustalar, genellikle şimşir ağacını tercih ediyor. Şimşirin sağlamlığı ve bakteri üretmeyen yapısıyla mutfakta kullanıma uygun olduğu belirtiliyor. Ayrıca sandal, zeytin ve kayın ağaçları da tercih edilen malzemeler arasında. Her ağaç farklı bir sertlik, doku ve ruh taşıyor.

GELENEK ZORDA AMA UMUT VAR

Günümüzde birçok zanaat gibi tahta kaşık yapımı da genç kuşakların büyükşehirlere göç etmesi, modern mutfak araçlarının çoğalması ve zanaate verilen önemin azalmasıyla birlikte yok olma tehlikesiyle karşı karşıya. Ancak hâlâ mücadele eden ustalar, yaptıkları ürünlerin gerek işlevselliği gerekse estetik yönüyle dikkat çektiğini ve ilgi gördüğünü söylüyor.

Cemal usta bu konuda net: “Biz işimizi bırakmayız. İsteyen olmasa bile biz yaparız, çünkü bu sadece geçim değil, bir sevda işidir.”

YEREL DESTEK ŞART

Uzmanlar, yerel yönetimlerin, kültür müdürlüklerinin ve turizm faaliyetlerinin bu gibi geleneksel el sanatlarını desteklemesi gerektiğini belirtiyor. Osmaniye gibi tarih ve kültürle iç içe şehirlerde bu değerlerin yaşatılması sadece geçmişe değil, geleceğe de sahip çıkmak anlamına geliyor.

Törende, Osmaniye üzerine gerçekleşen içten sohbetler geceye damgasını vurdu. Abdurrahman Keskiner, memleketi Osmaniye’ye olan bağlılığını ve bu kentin Türk sinemasına verdiği değeri vurgularken, şunları söyledi:

“Osmaniye’nin Türkan Şoray’a sevgisi hiçbir zaman azalmadı. Bu şehir, vefasını da, sanatçısını da hiç unutmaz.”

Türkan Şoray da Osmaniye’ye olan özel bağını duygusal sözlerle dile getirdi:

“Hangi kapıyı çalsam açılır Osmaniye’de. Orada kendimi hep evimde gibi hissederim.”

Törene katılanlar arasında Ediz Hun, İzzet Günay, Kandemir Konduk, Nasuh Mahruki, Vehbi Bardakçı ve Engin Şenkal gibi sanat ve toplum hayatına yön vermiş birçok değerli isim yer aldı.

Osmaniye'nin sinemaya olan katkısı ve halkının sanatçılara gösterdiği büyük vefa, bu geceyle birlikte bir kez daha görünür oldu. Hem Türk sinemasının unutulmaz yapımcısı Abdurrahman Keskiner, hem de halkın “Sultan”ı Türkan Şoray, Osmaniye’nin adını İstanbul’un kalbinde yeniden yükseltti.

Osmaniye’nin tanınmış hekimlerinden, aynı zamanda "Tabibi" mahlasıyla şiirler kaleme alan Dr. Musa Güven, edebiyat yolculuğunu ve kitaplarını Osmaniye Gazeteciler Cemiyeti’nde edebiyatseverlerle paylaştı. Toplantıya ev sahipliği yapan Cemiyet Başkan Vekili Mustafa Bardak, yaptığı konuşmada Güven ve akademisyen-yazar Doç. Dr. Ali Doğaner’e teşekkür ederek, “Bu toprakların kokusunu, nefesini dünyaya duyuruyorlar. Şehrin kültür mirasına ciddi katkılar sunuyorlar,” dedi.

Toplantıda Dr. Musa Güven’in üç eseri tanıtıldı:

1. “Penceremden Görünenler – Yol Verin Bana”

2. “İçimde Ne Var Doktor? – Yaşanmış Hikayeler”

3. “Şiirleriyle Dr. Musa Güven (Tabibi)” – Ali Doğaner tarafından kaleme alınmıştır.

Edebiyata Aşkla Dokunan Hekim Dr. Musa Güven

Toplantıda konuşan Dr. Musa Güven, şiirlerinin çıkış noktasını şöyle anlattı:

“İlkokul ve ortaokul yıllarımda Çukurova’nın duygusal atmosferinde yetiştim. Gözlemlerimle empati kurduğum duyguları toplumla paylaşmaya başladım. Deprem ve pandemi gibi toplumu sarsan olaylar, şiirlerimin de yönünü değiştirdi. Mesleki tecrübelerimle harmanladığım duygularımı halkla buluşturdum.”

Güven, eserlerinde sevgi, hoşgörü, vefa ve vefasızlık gibi temalara sıkça yer verdiğini belirtti. Özellikle “İçimde Ne Var Doktor?” kitabının, mesleki anılarını ve yaşanmış insan hikâyelerini edebi bir dille aktardığını ifade etti.

Aşık Geleneğinin Modern Temsilcisi

Toplantıya katılan Osmaniye Korkut Ata Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü Öğretim Üyesi Doç. Dr. Ali Doğaner, Musa Güven’i şu sözlerle tanıttı:

“Aşık dili geleneğini en iyi yansıtan isimlerden biri. Bu toprakların yetiştirdiği çok özel bir şahsiyet. ‘Şiirleriyle Dr. Musa Güven’ sadece bir akademik çalışma değil, aynı zamanda Osmaniye kültür tarihine bir armağandır.”

Doğaner, kitabın genç yaşlı herkesin okuyabileceği sade bir dille yazıldığını ve Musa Güven’in özellikle “koşma” türünde eserler verdiğini vurguladı.

OŞYAD da Yalnız Bırakmadı

Toplantıya OŞYAD (Osmaniye Şairler Ozanlar ve Yazarlar Derneği) üyeleri de katılım sağladı. Program sonunda ise bağlamaları ile aşıklar küçük bir müzik ziyafeti sundular.