Hatay-Kumlu ilçesi Uzunkavak Mahallesi’nde ikamet eden Kader Bük, 1,5 yıl önce evladı Sevcan’ı lösemi hastalığı nedeniyle kaybetmenin derin üzüntüsünü yaşadı. Yas sürecinde kendi acısını bir kenara bırakıp, beyninde tümör olan bir başka çocuğun ailesine destek olmaya başlayan Bük, o ailenin minnet duygusuyla hediye ettiği kuzu sayesinde hayata yeniden tutundu. Yaklaşık 5 aydır bir çocuk gibi biberonla beslediği ve "en yakın arkadaşım" dediği kuzu, acılı annenin yaşamında yeni bir sevgi bağı oluşturdu.
Kuzunun mezarlık ziyaretlerine kadar peşinden ayrılmaması nasıl açıklanıyor
Kader Bük, kuzusu ile aralarındaki bağı şu sözlerle anlatıyor:
"Kuzu nereye gidersem benimle geliyor. Kızımın mezarlığına gittiğimde bile arkamdan geliyor, yürüdüğüm her yolda izimi takip ediyor. Onu kendi ellerimle, süt satın alarak tıpkı bir evlat gibi besledim. Şimdi yem yeme dönemine geçti ama bağımız hiç kopmadı."
Yaşadığı bu duygusal süreci bir nebze olsun hafifleten Bük, hayvanların sevgisinin insanlardan çok daha karşılıksız ve samimi olduğunu belirtiyor. Kuzu ile torunu arasındaki tatlı rekabetin ise evine yeniden neşe getirdiğini ifade ediyor.
Hayvan sevgisi yas sürecini nasıl iyileştiriyor
Hayatın ağır imtihanları karşısında hayvanların iyileştirici gücüne dikkat çeken Kader Bük, yaşadığı bu süreci diğer insanlara da örnek gösteriyor. Kendi evladını kaybettikten sonra içine düştüğü derin yalnızlığı kuzusuyla aşmaya çalışan anne, "Ağzı var ama dili yok" dediği hayvanların, nankörlükten uzak sevgilerinin insana en büyük ilaç olduğunu vurguluyor. Hayvan beslemenin, özellikle büyük acılarla mücadele eden kişiler için duygusal bir sığınak işlevi gördüğünü dile getiriyor.