Vitrinler arkasında değil, sokakta yaşanan hayat
Osmaniye’nin en işlek noktalarından biri olan Paris Sokak’ta, şehir telaşının tam ortasında yaşanan sade ama anlamlı bir an, görenlerin yüreğine dokundu. Ellerinde pamuk şekeriyle mücadele eden küçük bir çocuk ve onu dikkatle izleyen başka bir çocuğun göz göze gelmeden kurduğu bağ, vitrindeki cansız mankenlerden çok daha gerçekti. Herkesin aceleyle bir yerden bir yere yetiştiği kalabalığın içinde, iki çocuk arasında yaşanan bu kısa sessizlik, sokakların aslında ne kadar çok şey anlattığını gösterdi ve objektiflerimize yansıdı.
Bir pamuk şeker, iki çocuk ve görünmeyen hikâyeler
Kare kare görüntülenen o anlarda, pamuk şekeri elinde tutan çocuk yalnızca şekerini yemeye çalışmıyor, ona sahip çıkıyordu adeta. Kocaman bir pamuk şekeri, küçük elleriyle taşıyor, onu dökmeden yemeye çalışıyor, ara ara kontrol ediyordu. Şekerin değeri fiyatından değil, ona ulaşmak için harcanan emekten ve sabırdan geliyordu. Belki kendi harçlığıyla aldı, belki de bir büyüğü sürpriz yaptı. Ama onun gözündeki o dikkat, o özen, bu pamuk şekerin sıradan olmadığını açıkça gösteriyordu.
Öte yandan onu izleyen çocuk… Ne kıskanç ne öfkeli. Sadece bakıyor. Belki tanıyor onu, belki sadece o an göz göze geldiler. Ama o bakışın içinde merak var, anlayış var, biraz da sessiz bir hayranlık. O kısa an, kelimesiz bir diyaloğa dönüşüyor. Çocukların dilinden değil, gözlerinden geçen bir sohbet gibi…
Bir şehir karesinin iç sesi
Fotoğraflara dikkatlice bakıldığında, fonda vitrinler var; düzenli, şık, ama duygusuz. Oysa ön planda çocuklar var; dağınık ama samimi, sade ama gerçek. Arka planda telefonla konuşan yetişkinler, alışveriş poşetlerini taşıyan insanlar… Kimse farkında değil o küçük anın. Ama sokak, o anla daha çok “şehir” oluyor.
Çünkü şehir sadece binalarla değil, içinde yaşanan duygularla şehir olur. Bazen bir çocuk pamuk şekeriyle oynamayı bırakıp sadece dikkat kesilir; bazen bir başkası onu izler. Ve o bakışların arasında kurulmamış cümleler dolaşır.
Şehir susar, çocukların sessizliği konuşur
Paris Sokak’ta kayda geçen bu kareler, bize bir gerçeği hatırlatıyor: Hayat, büyük anlardan ibaret değil. Küçük bakışlar, kısa duraksamalar, bir pamuk şekere gösterilen özen… Bunların her biri, şehrin ruhunu oluşturan parçalar.
Çocuklar sokaklarda büyür, orada öğrenir paylaşmayı, sabretmeyi, beklemeyi. Biri yerken diğeri sadece izler. O an belki paylaşım olmaz, ama anlayış olur. Sessizce, içten bir kabulleniş.
Bu da bize gösteriyor ki, şehrin asıl hikâyesi vitrinlerde değil, o vitrinlerin önünde yaşananlarda saklı.
