Kırşehir Ahi Evran Üniversitesi Tıp Fakültesi Tıp Tarihi ve Etik Anabilim Dalı Öğretim Üyesi Osmaniyeli Dr. Arif Hüdai Köken ve değerli meslektaşlarının imzasını taşıyan çarpıcı bir araştırma dünyanın en saygın beşeri bilimler dergilerinden BMJ Medical Humanities'de yayımlandı. Osmanlı İmparatorluğu'nun Tanzimat Dönemi'ndeki çocuk istismarı vakalarını inceleyen çalışma hukuk tarihimize dair önemli veriler sunuyor.
Osmanlı Arşivlerinde Titiz İnceleme
Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı Osmanlı Arşivleri veritabanında "fiil-i şeni" kavramı üzerinden yapılan detaylı taramalar sonucunda 1839 ile 1876 yılları arasına ait 29 farklı vaka tespit edildi. Belgelerin çeviri sürecinde anlamsal bütünlüğün korunmasına büyük özen gösterilirken nitel araştırma yöntemleri kullanılarak kapsamlı bir analiz ortaya kondu. Başarılı çalışmada Osmaniyeli Dr. Arif Hüdai Köken ile birlikte Doç. Dr. Mümtaz Dadalı ve Prof. Dr. Nüket Örnek Büken de yer aldı.
1858 Öncesi Pranga Cezası ve Caydırıcılık
Araştırmanın bulgularına göre incelenen 29 vakanın dördü 1858 Ceza Kanunu'nun yürürlüğe girmesinden önceki döneme ait. Bu erken dönemde suçlulara ayaklarının zincirlenmesi ve ağır işlerde çalıştırılmayı içeren pranga cezası uygulandığı görülüyor. Bu ceza türü hem cezalandırıcı bir işlev görüyor hem de toplum nezdinde güçlü bir caydırıcılık mesajı taşıyordu.
1858 Osmanlı Ceza Kanunu İle Gelen Sistematik Hukuk
Çalışmanın odak noktalarından biri olan 1858 sonrası dönemde ise hukuki çerçevenin çok daha sistematik bir yapıya kavuştuğu anlaşılıyor. Geriye kalan 25 vaka doğrudan 1858 Osmanlı Ceza Kanunu temel alınarak karara bağlandı. Cinsel suçların daha net tanımlandığı bu yeni dönemde özellikle 197, 198, 199 ve 200. maddeler öne çıkıyor. Yasal düzenlemeler kapsamında verilecek cezanın türü ve şiddeti suçun niteliğine, mağdurun yaşına ve failin mağdurla olan yakınlık derecesine göre belirleniyordu.