Hayır hayır hemen yazıyı okumayı bırakmayın.. Konumuz futbol değil. Futbol sadece gösterge..
Galatasaray şampiyon oldu ya da olacak. Ne fark eder? Bana kalırsa bu saatten sonra kimin şampiyon olduğu, hangi takımın gol kralı çıkardığı, kim daha çok pas yaptı, hepsi aynı derecede anlamsız.
Futbol bir zamanlar bu ülkenin soluk alma biçimiydi. Hayat zorlaştığında bile, maç sonlarında sokaklar coşkuyla inlerdi. Kazananlar arabaların camından bayrak sallardı, kaybedenler “olsun seneye” diyerek bir umut tutardı içinde. Şimdi? Sosyal medyada birbirine laf çarpıtan birkaç fanatiğin ötesine geçmeyen, sahte bir heyecan kaldı geriye. Ne marş var ne kornalar, ne sokağa taşan bir sevinç. Çünkü kimsenin sevinmeye mecali kalmadı.
Ekonomik kriz değil sadece bu; bu, bir çöküş. Yaşama sevincinin çöküşü. Gelecek hayalinin çöküşü. Evet, pahalılık aldı başını gitti. Ama mesele sadece mutfağa giren patatesin, soğanın fiyatı değil. Mesele; girdiğinde "ne pişireceğim" kaygısıyla bakılan boş buzdolapları. Mesele; her ayın 15’inde cüzdanını karıştıran emekli bir annenin iç çekişi. Mesele; gençlerin yurt dışında bulaşıkçılık yapmayı, burada mühendis olmaya tercih edecek hale gelmesi.
Şimdi bana şampiyon kim olmuş, kim yenmiş, kim lider olmuş diye sorma. Liderlik dedikçe aklıma adaletsizlik geliyor, şampiyonluk deyince içime oturan bir yorgunluk.
Hukukun yerlerde süründüğü bir ülkede, adalet duygusunu kaybetmiş bir toplumda, hangi takımın hakemi aldatıp gol attığı kimin umurunda olabilir ki? Zaten adaletin kendisi ofsayta düşmüş yıllardır. Hangi VAR sistemiyle düzelteceksin?
Basın özgürlüğü desen; yazdığın bir satırla "vatan haini" ilan edilmenin eşiğindesin. Emekli desen, bankamatikten çektiği üç kuruşla hayatta kalmaya çalışıyor. Genç desen, "burada bir gelecek yok" diyerek bavulunu hazırlıyor. Sırf biraz daha iyi doymak için ülkesinden gitmeye niyetlenen insanlar var artık bu ülkede. Karnını doyurmak bir ülkenin hayali olmamalıydı.
Şimdi sen bana “futbol” mu diyorsun?
Bir zamanlar “hayattır” diyorduk futbol için. Ama yaşadığımız bu hayat mı? Şampiyonun belli olması, bu büyük çöküşün neresine ilaç olacak?
Eskiden şampiyonluk coşkuydu, şimdi şampiyonluk sadece bir haber altı yorumluk atışma. Çünkü kimsenin gerçekten sevinecek hâli kalmadı. O yüzden, kusura bakmayın: Bu şartlarda şampiyon kim olmuş, umurumda bile değil.