Sevgili kuzucuklarım,
Bomba bir haber ile geri sahalara döndüm. Bilirsiniz cadınız yani bendeniz netleştirmeden, görmeden, delillendirmeden yazmam. Bu kez de süpürgemi öyle bildiğiniz yerlere sürmedim. Ne şehir merkezi, ne yayla kalabalığı…
Doğru, kimsenin yolunu düşürmediği o ıssız dağ yoluna kırdım rotayı.
Hani derler ya “kuş uçmaz, kervan geçmez”…
Ben de dedim ki, “Tam cadılık yer!”
Bir kulübe çıktı karşıma.
Ahşap, eski, sessiz…
Ama önünde iki araç yan yana.
Dedim ki, “Buralar böyle olmaz… bir iş var!”
Süpürgeyi görünmez moda aldım, süzüldüm usulca…
Bir de ne göreyim!
Osmaniye’de herkesin tanıdığı bir bürokrat…
Yanında da devlet memuru bir hanımefendi…Üstelik bu ablamız başka biri ile evli.. (Hangi kurum olduğunu yazmak ayıp)
Ama öyle mesafeli falan değiller.
Tam aksine…
Fazla yakın, fazla temkinli, fazla tedirgin!
Bizim beyefendi sürekli etrafa bakıyor:
“Aman kimse görmesin… dikkat et… ağzını sıkı tut”
Ama ne hikmetse bu sözleri söyledikçe
biraz daha yaklaşıyor!
Hanımefendi hafifçe geri çekiliyor,
“Tamam ama…” diyor…
İşte o an…
Bizimki sağ elini uzatıyor,
kadının dudağına götürüyor ve fısıldıyor:
“Sus… yerin kulağı var.”
Ayyyy!
Yerin kulağı var mı bilmem ama…
gökyüzünde cadı var be kuzucuklarım!
Hem de görünmezlik modunda!
Ama hikâye burada bitmiyor…
Çünkü bu sahnenin tek tanığı ben değilim.
Oradan geçen bir doğa yürüyüşçüsü…
Masum masum yürürken
gözleriyle yanlış yere doğru doğru bakmış!
Görmemesi gerekeni görmüş…
Ve soluğu bende almış:
“Cadı hanım, bu işte bir tuhaflık var” diye fısıldadı.
Ben de dedim ki:
“Sen merak etme… ben zaten oradaydım.” Cadı ablanız buralarda.. Unutmayın yediğiniz hiç bir halt bizden kaçmaz...
Haftaya 'da rotamız hastane civarı olacak.. Ama hangi hastane...